Deze week aandacht voor een diersoort die inmiddels is uitgestorven. Het gaat over de buidelwolf, ook wel Tasmaanse tijger genoemd. Enkele duizenden jaren geleden strekte het verspreidingsgebied van de buidelwolf zich uit tussen Nieuw-Guinea, Australië en Tasmanië. Het uitsterven van deze soort is volledig veroorzaakt door de mens. Concurrentie met honden, die door de Aboriginals werden geïntroduceerd zorgde ervoor dat de buidelwolf in Australië en Nieuw Guinea uitstierf. Uit verwilderde honden ontwikkelde zich de dingo die volledig het leefgebied van de buidelwolf bezette. Toen de Europeanen in de 19de eeuw in Australië kwamen beperkte de verspreiding van de soort zich al tot Tasmanië, waar hij zich zowel in de schaars begroeide struikvegetatie en graslanden als in de dichte regenwouden leefde. Binnen korte tijd werd de buidelwolf echter als bedreiging van de veestapel beschouwd. In het kader van een weloverwogen en succesvolle poging het dier uit te roeien werden premies uitgeloofd voor het doden van buidelwolven. Tegelijkertijd werd zijn leefgebied vernietigd. Korte tijd later was de buidelwolf uitgestorven. Voor zover bekend werd het laatste levende exemplaar in 1933 gevangen en stierf in 1936 in de dierentuin van de Tasmaanse hoofdstad Hobart. 

 
Opgezet exemplaar van de buidelwolf en rechts het laatst levende exemplaar op de foto

Voorstelling van een buidelwolf op een 17e eeuwse tegel van het balustertype.

Deze tegel stond tot voor kort bekend als gordeldier zijnde, maar het is aannemelijker dat het hier gaat om een buidelwolf.

Het echte bewijs voor deze veronderstelling kan pas geleverd worden als de prent of houtsnede boven "water"komt. 

Buidelwolven leefden op Tasmanië toen dat in 1642 door de Nederlander Abel Tasman werd ontdekt. Het kreeg de naam Van Diemensland. Het kan zijn dat er toen tekeningen van het beest gemaakt zijn en in de Nederlanden gedrukt. Maar in het overgebleven journaal van Tasman  staat geen afbeelding van de buidelwolf. Dat betekent dus dat de tegels met deze voorstelling nooit ouder kunnen zijn dan 1642 toen het eiland ontdekt werd. Tel daar nog maar een paar jaar bij op voor de reistijd en de druktijd van de tekening van de buidelwolf en dan zitten we al snel in het midden van de 17e eeuw.

Een tweede precies dezelfde balustertegel met de voorstelling van een buidelwolf

En nog een derde balustertegel met de voorstelling van 
een buidelwolf

Opmerkelijk is het vrijwel volledig ontbreken van 17e eeuwse tegels met voorstellingen van dieren die alleen voorkomen in Australië en de directe omgeving ervan. Tegels met kangeroes, kiwi's of koalabeertjes erop uit de 17e eeuw zijn niet bekend. De tegel met een buidelwolf  is pas de eerste tegel die bekend is  met een herkenbaar dier uit Australië. Waarom er geen andere tegels met dieren, die in Australié voorkomen zijn geschilderd blijft een grote vraag. Mocht iemand meer informatie hebben over dit onderwerp dan kunt U een mailtje sturen naar: freek@groenehartvertellingen.nl